W 1990 roku amerykański ekonomista Michael Porter
sformułował teorię według której, klaster to geograficzna koncentracja konkurencyjnych firm w powiązanych sektorach, związanych ze sobą gospodarczo, dzielących te same umiejętności, technologię i infrastrukturę. W klastrze, wielkie i małe przedsiębiorstwa osiągają znacznie więcej niż gdyby miały pracować same, dzięki sieci związanych przedsiębiorstw, dostawców, usług, instytucji akademickich oraz producentów skoncentrowanych na tym samym obszarze. Koncentracja wspomaga tworzenie nowych przedsiębiorstw, produktów oraz nowych miejsc pracy dla wysoko wykwalifikowanych, dobrze opłacanych pracowników. Klastry stanowią o sile każdej gospodarki narodowej, regionalnej, stanowej, a nawet wielkomiejskiej, głównie w krajach gospodarczo rozwiniętych.
Korzyści płynące z istnienia klastrów oraz swoistego rodzaju "moda" na klastering spowodowały, że wiele instytucji międzynarodowych, także tych działających w obszarze Unii Europejskiej, a także liczne grono naukowców i teoretyków ekonomii podjęło próby autorskiego zdefiniowania czym jest klaster.
I tak na przykład:
Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 2 grudnia 2006 roku określa klaster jako przestrzenną i sektorową koncentrację podmiotów działających na rzecz rozwoju gospodarczego lub innowacyjności, oraz co najmniej dziesięciu przedsiębiorców, wykonujących działalność gospodarczą na terenie jednego lub kilku sąsiednich województw, konkurujących i współpracujących w tych samych lub pokrewnych branżach oraz powiązanych rozbudowaną siecią relacji o formalnym i nieformalnym charakterze, przy czym co najmniej połowę podmiotów funkcjonujących w ramach Klastra stanowią przedsiębiorcy.
(Dz. U. z dnia 11 grudnia 2006r.)
Organizacja Narodów Zjednoczonych do Spraw Rozwoju zdefiniowała klastry jako regionalne i terytorialne koncentracje firm produkujących i sprzedających podobne lub komplementarne produkty, a przez to zmuszonych do przezwyciężania podobnych problemów i wyzwań. W rezultacie może to powodować powstawanie wyspecjalizowanych dostawców maszyn i surowców oraz rozwój specjalistycznych kompetencji i umiejętności, jak również szybszy rozwój specjalistycznych i zindywidualizowanych usług.
W dokumencie „Wspólnotowe zasady ramowe dotyczące pomocy państwa na działalność badawczą, rozwojową i innowacyjną” , Unia Europejska przyjęła, że klastry oznaczają skupiska niezależnych przedsiębiorstw – nowopowstałych firm innowacyjnych, małych, średnich i dużych przedsiębiorstw oraz organizacji badawczych – działających w określonym sektorze i regionie oraz mających na celu stymulowanie działalności innowacyjnej przez promowanie intensywnych kontaktów,
współdzielenie zaplecza technicznego oraz wymianę wiedzy i doświadczeń oraz poprzez
skuteczne przyczynianie się do transferu technologii, tworzenia sieci powiązań oraz
rozpowszechniania informacji wśród przedsiębiorstw wchodzących w skład danego klastra.
Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju definiuje klaster jako lokalne skupisko powiązanych horyzontalnie lub wertykalnie form działających w pokrewnych sektorach wraz z innymi instytucjami wobec nich komplementarnymi bądź też są to międzybranżowe sieci, składające się z niezależnych firm, specjalizujących się w określonym ogniwie czy bazie wiedzy w łańcuchu wartości. Niezależnie od różnych ujęć w definiowaniu klastrów, zawsze można wskazać na trzy zasadnicze elementy, konstruujące ideę i istotę klastrów, a są nimi konkurencyjność, koncentracja przestrzenna oraz interakcyjność powiązań
między uczestnikami klastra.
